Rijtuig voor regionaal verkeer 2e klas

Vanaf 1960 losten bij de Deutsche Bundesbahn (DB) vier-assige rijtuigen voor het regionaal verkeer het oudere materiaal af. De glanzend roestvrij stalen buitenkant met het pauwenogen patroon onder de ramen leverde deze rijtuigen al snel de naam 'Zilverling' op. In het grootbedrijf werden talrijke rijtuigen 2e klas voorzien van bagageafdelingen en stuurstanden aan het uiteinde. Deze werden later verbouwd tot volledige machinistencabines met bestemmingsaanwijzers. Dankzij deze stuurstanden konden de rijtuigen met speciaal daarvoor aangepaste locomotieven in pendeldienst rijden. Dit voorkwam op de eindbestemmingen tijdrovende wisseling van locomotieven. Op zowel hoofd- als nevenbanen reden deze Zilverling-treinen vaak met locomotieven type 111, 140, 141, 212 en 216. Maar zelfs de moderne draaistroomlocomotief type 120 trok soms een pendeltrein. Tegenwoordig rijden de Zilverlingen uitsluitend nog bij museumbanen of, in moderne kleuren, bij privé maatschappijen zoals TRI, SVG of Gff.