Spoorwegomnibus VT 135

Een icoon uit vroeger tijden op de Duitse sporen.
Als tegenwoordig één van de talrijke bewaard gebleven Wismarer Schienenbussen op het toneel verschijnt doen zelfs stoomlocomotieven een stapje terug. Varkenssnuitjes, zo werden deze twee-assige railbussen genoemd die in de crisisperiode voor de 2e Wereldoorlog de redding waren voor een groot aantal 'Kleinbahnen' en nevenbanen. Het ontwerp was geniaal door zijn eenvoud en daardoor uiterst goedkoop. Men nam simpelweg een gelaste wagenopbouw en bouwde daar aan beide kanten een in grote aantallen geproduceerde aandrijving van een vrachtauto in. Net als bij normale vrachtauto's met aan elke kant een motorkap, in de volksmond snuit genaamd. En voor bagage en kleine pakketten kregen de meeste voertuigen een imperiaal op het dak. Tussen 1932 en 1941 bouwde de Waggonfabrik Wismar 57 exemplaren. Het spoorwegpersoneel en de reizigers hielden van de simpele knetterkasten en gaven hen de bijnaam 'Varkenssnuitje' Alleen daarom al hoort een snuitje thuis op elke modelbaan. Overigens heeft de Duitse Bundesbahn na 1949 nog korte tijd drie exemplaren in haar bestand gehad. Daardoor past het rode Varkenssnuitje op elke Periode III spoorbaan.

Voorbeeld: Dieselmotorwagen type CvT-34 'Wismarer railbus' (type Hannover A) van de DRG. Kleur wijnrood/ivoor. Periode II (Zoals tussen 1935 en 1947). Motorwagennummer VT 135 079, Saarbrücken.