Rijtuigset lange afstand 'Blauer Enzian'

De F-trein 'Blauer Enzian' De 'Blauer Enzian' bracht in de tijd van het 'Wirtschaftswunder' een legende tot leven. Al snel na de oprichting van de Deutsche Bundesbahn (DB) werden de eerste tekenen van het 'Wirtschaftwunder' zichtbaar. De leiding van de DB begreep al snel dat voor deze krachtige wederopbouw ook een betrouwbaar transportsysteem noodzakelijk was. Zodra de ergste schade van de Tweede Wereldoorlog hersteld was begon men vanaf 1951 een spoorwegnet voor te bereiden dat de belangrijke West-Duitse Metropolen met snelle treinen moest verbinden. De basis voor dit zogenaamde F-net vormde het voor-oorlogse sneltreinnet maar er was één groot verschil: Waar het Deutsche Reichsbahn Gesellschaft (DRG) voor de Tweede Wereldoorlog het net van 'Vliegende treinen' vanuit Berlijn georganiseerd had liepen nu, veroorzaakt door het "Ijzeren Gordijn", de verbindingen van Noord naar Zuid. Er werden snelle spoorverbindingen georganiseerd tussen Hamburg, Bremen, Het Rijn-Ruhr gebied rondom Keulen, Frankfurt (Main), Stuttgart, Nürnberg, München en Basel. De treinen reden 's morgens heen en 's avonds terug, met weinig tussenstops. Hiermee moest het mogelijk zijn een zakelijke afspraak op grote afstand in één dag te realiseren. Natuurlijk kon dit niet op de echt lange afstanden, zoals bijvoorbeeld Hamburg-München. Afgeleid van het voor de oorlog gebruikelijke 'FD' noemde men de nieuwe treinen 'F' (Fern). Voor een reis met deze 'F'-treinen moest een F-toeslag betaald worden. De omlopen kregen van 1953 klinkende namen. Het treinpaar F 55/56 (Hamburg - München - Hamburg) kreeg als eerste de naam 'Blauer Enzian'. Met, om er een paar te noemen, 'Gambrinus', 'Helvetia', 'Senator', 'Roland' en 'Domspatz' droegen de trotse vertegenwoordigers van de jonge Bundesbahn beroemde namen. De naam 'Blauer Enzian' vindt zijn oorsprong niet in het bekende lied van een Duitse schlagerzanger. Dat kwam veel later. De naam was het resultaat van een prijsvraag onder de reizigers die in meerderheid kozen voor de alpenbloem. Misschien associeerden de reizigers de kleur van de trein en de dicht bij de Alpen gelegen bestemming wel met de zeldzame helblauwe bloeiwijze van dit plantje. De Blauer Enzian vormde op grond van het wagenmateriaal een uitzondering onder de F-treinen want vanaf december 1953 werd voor deze dienst de voormalige Henschel-Wegmann trein ingezet. Voor de Tweede Wereldoorlog, vanaf de zomerdienstregeling van 1936 tot het begin van de oorlog, reed dit treinstel het traject Berlijn - Dresden. Het stel bediende de bijna 180 km lange route twee maal per dag. De snelste rit op dit traject bedroeg één uur en 35 minuten. Daarmee was de Henschel-Wegmann trein ongeveer een half uur sneller dan alle treinen tot dat moment. Zelfs tegenwoordig bestaat er bij lange na geen snellere verbinding want de snelste verbinding tussen Berlijn en Dresden bedraagt volgens de dienstregeling twee uur en 15 minuten. Het rijtuigstel bevond zich in 1946, leeggeroofd en niet dienstvaardig, in Hamburg - Langenfelde. De DB liet het in 1952 overbrengen naar het reparatiebedrijf Wegmann in Kassel. Hier werden de vijf rijtuigen volledig gerenoveerd, gemoderniseerd en in het blauw van de F-treinen gelakt. De constructie van de rijtuigen bleef grotendeels onveranderd. Maar wel kregen de draaistellen een vierde veerblad en de basis en het interieur werden aangepast aan de eisen van het F-verkeer. Met haar staalblauw en zilveren kleuren en zwarte onderstellen zag de trein er elegant uit. Nadat de DB het gereconstrueerde stel van juni tot november 1953 op de Deutsche Verkehrsausstellung aan het publiek gepresenteerd had werd het stel gedurende vijf jaar ingezet als langeafstand sneltrein F55/56 'Blauer Enzian' op het traject Hamburg- München met tussenstops in Hannover, Göttingen, Fulda, Würzburg, Treuchtlingen en Augsburg. Vanaf eind 1956 / begin 1957 werd de stoomtractie noord van Würzburg vervangen door dieseltractie met het nieuwe type V200.0. Zuid van Würzburg werd de tractie verzorgd door de oude elektrische locomotieven type E17 en E 18 tot de nieuwe elektrische locomotieven type E 10 in dienst kwamen. In 1959 stelde de DB de Henschel-Wegmann trein buiten dienst. Ze werd in het Ausbesserungswerk Neubing gestald en daar, na haar volledige buitendienststelling, in 1962 verschroot.