US stoomlocomotief type 3900 'Challenger'

De 'Challenger' van de Union Pacific De stoomlocomotieven type 'Challenger' zagen het levenslicht bij de Union Pacific Railroad (UP). Halverwege de jaren '30 onderkenden UP-chef-ingenieur Arthur H. Fetter en US Superintendant voor locomotieven Otto Jabelmann dat de bestaande locomotieven niet behoorlijk in staat waren om zwaardere treinen met hogere snelheden te trekken. In het bijzonder moesten in Wyoming goederentreinen verplaatst worden over hellingen met een percentage van 0,82. in samenwerking met de American Locomotive Company (ALCO) ontwierpen de beide ingenieurs een stoomlocomotief met scharnierend drijfwerk genaamd 'Articulated' met de as-volgorde (2'C)C2'h4. Ze leek op een Mallet locomotief maar functioneerde niet volgens het 'verbonds' principe maar had eenvoudige stoomverdeling naar elke set aandrijfassen. Het eerste proefmodel met het nummer 3900 kwam op 25 augustus 1936 in dienst in Council Bluffs, Iowa. De locomotief beschikte over de allernieuwste stoomtechnieken van die tijd, had rollagers op alle loop- en aandrijfwielen en een zeer grote ketel met een daaraan aangepaste verbrandingskamer. Met haar topsnelheid van 70 mph (112,65 km/u) toonde ze de volgende technische gegevens: Keteldruk 17,93 atmosfeer, vier cilinders van 558,8 x 812,8 mm, doorsnee van de aandrijfwielen 1,752,6 mm (Boxpok wielen) oppervlakte van het rooster 10,05 m², verwarmingsoppervlak 499 m², oververhitter 151,1 m², dienstgewicht 256,5 t en leeggewicht 175 t. Ze had een Semi-Vanderbilt tender met twee drieassige draaistellen. Tijdens haar eerste belaste proefrit moest ze een zware goederentrein verplaatsen van Ogden (Utah) naar Green River (Wyoming) waarbij de hellingen van het Wasatch gebergte overwonnen moesten worden. Om het vermogen van de machine te testen besloten de US-officials de loc zonder (opdruk-)ondersteuning in te zetten. Deze uitdaging overwon de 3900 op haar sloffen en daarom verklaarde Fetter dat het nieuwe model de uitdaging ('Challenge') probleemloos vervuld had. Hierdoor bleef de naam 'Challenger'aan de loc verbonden. Tot 1937 stelde de UP vervolgens drie leveringsseries van in totaal 40 exemplaren in dienst met de locomotiefnummers 3900-3939 (vanaf 1944 3800-3839). Hierbij werden de 3934-3939 meteen na aflevering uitgerust met een oliestook inrichting. In de navolgende jaren werden nog meerdere locomotieven hiermee uitgerust. Tussen 1942 en 1944 breidde de UP haar bestand 'Challengers' uit met 65 exemplaren (3930-3949, 3950-3969 en 3975-3999). Met veel van de 'Big Boy' overgenomen verbeteringen (bijvoorbeeld een ketel met meer vermogen, rollagers op alle wielstellen en een vergroot machinistenhuis) duidde men deze serie aan als 'Zware Challenger' in tegenstelling tot de 'Lichte Challenger' uit de jaren 1936 en '37. In 1945 werden de 3975-3984 omgebouwd naar oliestook. In 1952 volgden de 3930/31/32/34/37/38/43/44. In hetzelfde jaar kregen ze de nieuwe nummers 3700-3707 terwijl de 3975-3984 omgenummerd werden naar 3708-3717. Hoewel de Challengers in het begin hoofdzakelijk ingezet werden voor goederentreinen op de hellingen van het Wasatch gebergte en de Sherman Hill kon men ze, na de indienststelling van de nog sterkere 'Big Boys', overal op het UP net aantreffen. In Californië, Nebraska, Oregon, Utah en Wyoming. Ook verschenen ze soms voor reizigerstreinen zoals de 'Challenger Streamliner' tussen Chicago en Californië. Door de snelle opkomst van de diesel na de Tweede Wereldoorlog werden de laatste 'Challengers' in 1959 buiten dienst gesteld. Uiteindelijk bleven er twee bewaard. De 3977 staat als monument in North Platte (Nebraska) en de, op dit moment niet dienstvaardige, eveneens voor oliestook omgebouwde, 3985 is museum loc bij de UP.