Stoomlocomotief 18 323

Ze waren elegant, mooi van model, sterk en echte loc-legendes: De Länderbahn sneltreinlocomotieven van het Beierse type S 3/6 en het Württembergse type C. Ze schreven net zoveel spoorweggeschiedenis als de modernste viercilinder Pacifics type IVh uit Baden waarvan er tot 1920 door J.A. Maffei te München 20 gebouwd werden. Ondermeer op de Rennbahn van Müllheim naar Basel trokken de 18.3, zoals ze bij de Reichsbahn genoemd werden, met hun grote wielen en vermogen van 2000 pk jarenlang betrouwbaar beroemde treinen zoals de 'Rheingold' en de 'Riviera-Napels Express'. Als kleinserie leek na de Tweede Wereldoorlog hun lot evenwel bezegeld en de gang naar de sloper dreigde. Maar toen verscheen Theodor Düring, de leider van het Bundesbahn Zentralamt, ten tonele. Hij was groot liefhebber van de sterke schoonheden uit het Länderbahntijdperk en liet de 18 323, 18 316 en 18 319 revideren en moderniseren voor de zware dienst bij beproevingsritten. Ze verrichten hun werk uitstekend en werden bij het testen van nieuwe locomotiefmodellen overal in de Bondsrepubliek ingezet. Dürings Rariteitenkabinet, waar ook een Beierse S 3/6 bij hoorde, baarde niet alleen bij spoorliefhebbers groot opzien toen 18 316 in 1956 bij een recordpoging een snelheid van 162 km/u bereikte. 18 323 Bleef het langste in dienst. Zij was van het midden van de jaren '60 tot eind 1969 de ster voor vele uitverkochte speciale treinen. Speciaal in Baden bewonderden vaak massa's mensen de gigantische stoomlocomotief die in deze regio 50 jaar eerder haar loopbaan begon. Veel spoorwegpersoneel was hun renner nooit vergeten. Zo schijnt ooit een machinist uit Offenburg zeer weemoedig gezegd te hebben: 'Zo iets goeds als die Maffei machine krijgen we nooit weer'. Ondanks alles zijn twee van deze goede Maffei Machines bewaard gebleven. De 18 323 en 18 316 herinneren in Offenburg en Mannheim aan dit Badisch-Beierse meesterwerk van de Duitse locomotiefbouw.