Stoomlocomotief type 56.34-35

Het was één van de beroemdste bergbanen van Europa die leidde tot de bouw van een erg succesvol locomotieftype. Het was geen indrukwekkende sneltreinlocomotief die beroemde records vestigde maar een onwaarschijnlijk universeel succesnummer op rails dat aan het eind van de 19e eeuw als het product van de eeuw gold. Ze was ontworpen door de geniale Oostenrijkse ingenieur Karl Gölsdorf die in die tijd in heel Europa naam maakte met vooruitstrevende ontwerpen van krachtige stoomlocomotieven. De Keizerlijk - Koninklijke Staatsspoorwegen (KKStB) van de Habsburgse dubbelmonarchie hadden hun chef-ingenieur in 1897 opdracht gegeven om voor de sterke hellingen en het bochtige traject van de Arlbergbahn een moderne, krachtige machine te bouwen die universeel inzetbaar moest zijn en zelfs sneltreinen over het bergtraject kon trekken. Het resultaat was het type 170, een viervoudig gekoppelde sleeptender-locomotief met een voorloop-as die bij haar presentatie met een vermogen van bijna 1000 pk de sterkste locomotief op het continent was. Nog een belangrijke mijlpaal in de locomotieftechniek waren de drie, naar hun bedenker genoemde, Gölsdorf-assen die bij type 170 voor het eerst toegepast werden. Deze assen hebben zijdelingse speling en verbeteren daardoor de loop in bogen aanzienlijk. Hierdoor vermindert ook de slijtage van loopwielen en railstaven aanzienlijk. Dit was met name een groot voordeel op het grotendeels bergachtige net van de KKStB. De 170 bleek uiteindelijk zó goed te voldoen dat er tot 1919 796 exemplaren geproduceerd werden. Hierdoor werd dit het meest gebouwde Oostenrijkse stoomlocomotief model. Hoewel al vanaf 1905 de veel efficiëntere warme stoomtechniek dominant was bij de bouw van stoomlocomotieven werd deze hete stoom variant pas vanaf 1917 bij dit ontwerp toegepast en als type 270 in dienst gesteld. Dit leverde duidelijk meer vermogen op. Ineens waren er 1400 pk beschikbaar aan de koppeling. Het na de Eerste Wereldoorlog sterk verarmde Oostenrijk schafte slechts 100 exemplaren aan van deze 'Super 170' wiens voorganger nog steeds uitstekende diensten verrichte. Maar de landen die ontstonden uit de Habsburgse monarchie pakten daarentegen Gölsdorfs geniale ontwerp enthousiast op. Zo lieten bijvoorbeeld de Tsjechen de 270 tot 1930 voor hun spoorwegen nabouwen en ook Polen en Roemenië kochten elk 100 exemplaren. Ook Italië stelde 25 fabrieksnieuwe machines in dienst. Na de 'Anschluss' van Oostenrijk ging zelfs de Deutsche Reichsbahn meegenieten van deze universele Oostenrijkse machine. Alle 100 machines die voor de Staatsspoorwegmaatschappij BBÖ gebouwd waren werden in 1938 opgenomen in het Duitse locomotiefbestand als type 56 3401 - 3500. Hierdoor werd het Model van de Eeuw van Gölsdorf met recht een Europese locomotief die men nog tot in de zeventiger jaren onder stoom kon bewonderen. Zowel in Tsjechië, in Roemenië, in Joegoslavië en in haar geboorteland Oostenrijk waar de laatste exemplaren pas in 1975 bij de Graz-Köflacher Bahn buiten dienst gesteld werden. Dus 78 jaar nadat Gölsdorf dit ontwerp voor het eerst op het spoor zette. Een werkelijk groot moment in de geschiedenis van de Europese spoorwegen.